Necip Fazıl Kısakürek (16.05.1905- 25.05.1983)
- 0 Comments
Şâir, yazar. İstanbul’da doÄŸdu. Hukukçu Abdülbâkı Fâzıl Bey’in oÄŸlu. Bahriye Mektebi’ni (Deniz Lisesi) bitirip İstan bul Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü’ne devam etti (1924 1925). Milli EÄŸitim Bakanlığı’nca Sorbon Universitest’ne gönderildi. Tahsilini tamamlamadan aeri döndü. Necip Fazıl, İstanbul ve Anadolu’da çeÅŸitli bankalarda müfettiÅŸlik ve muhasebe müdürlüğü (1926-1939), Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih CoÄŸrafya Fakültesi’nde öğretim görevliliÄŸi, Devlet Konser vatuvarı’nda, İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi’nde ve Robert Kolej’de öğretmenlik yaptı. (1939-1943). Daha sonra basın hayatına atılıp geçimini yayımları ile saÄŸladı Büyük DoÄŸu dergisinin ve Büyük DoÄŸu Yayınları’nın sahibi idi. Günlük gazetelerde zaman zaman fıkralar ve makaleler yazdı. İstanbul’da öldü. Necip Fazıl Kısakürek, ÅŸiirlerini sâde ve temiz bir Türkçe ile, hece vezni ile söyledi. Fransız edebiyatı ÅŸiir anlayışını Türk halk ÅŸiirinin ifaÂde kudreti ile birleÅŸtirerek his ve fikir yüklü manzumeler meydana getirdi. Pek çok ÅŸiirinin ilham kaynağı tasavvufÂtur. Mistik duygu ve düşünceleri, İnsanın İçine gömülmüş gizli kalmış özlemleri kuvvetli bir nazım tekniÄŸi ile anlatıldı. Tiyatro eserlerinde insanların ruh bunalımlarını ustaca serÂgiledi. Fıkra ve makalelerinde, dinî eserlerinde konuyu deÂÄŸiÅŸik bir açıdan görüp iÅŸlemiÅŸ ve yenilik yapmıştır.
Şiir kitapları:
1. Örümcek Ağı (1925), 2. Kaldırımlar (1928), 3. Ben ve Ötesi (1932), 4. Sonsuzluk Kervanı (1955), 5. Çile(1962…..1979), 6. Şiirlerim (1969), 7. Esselâm (1973).
Tiyatro eserleri:
1. Tohum (1935), 2. Bir Adam Yaratmak (1938), 3. Künye (1940), 4. Sabırtaşı (1940), 5. Para (1942), 6. Nâm-ı diÂÄŸer Parmaksız Salih (1949), 7. Reis Bey (1964), 8. Siyah PeleÂrinli Adam (1964), 9. AhÅŸap Konak (1964), 10. Yunus Emre (1969), 11. Abdülhamid Han (1969), 12. Kanlı Sarık (1970), 13. Mukaddes Emânet (1975), 14. İbrahim Edhem. [Bu oyunlar Kültür Bakanlığı tarafından Tiyatro Eserleri dizisinde tekrar ve 3 cilt hâlinde basıldı (1976).]
Hikaye kitapları:
1. Birkaç Hikâye, Birkaç Tahlil (1933), 2. Ruh Burkucularından HikâÂyeler (1965), 2. Hikâyelerim (1970).
Roman: Aynadaki Yalan (1980).
Hatıralar:
1. Cinnet M üs tatili (1955), 2. Yılanlı KuyuÂdan (1970, Cinnet Müstatili’nin ilaveli baskısı), 3. Hac (1973), 4. Büyük Kapı (1965, daha sonra, 1974′de O ve Ben adı İle çıktı), 5. Babıâli (1975).
Dinî ve tasavvufi eserleri: 1. Halkadan Pırıltılar (1948), 2. Çöle İnen Nur (1950), 3. Altın Zincir (1959), 4. Altun Halka (1960), 5. O ki O Yüzden Varız (1961), 6. İlim Beldesinin Kapısı Hazret-i Ali (1964), 7. Bir Pırıltı Binbir Işık (1965), 8. Peygamber Halkası (1968), 9. Nur Harmanı (1970), 10. BaÅŸbuÄŸ Velîlerden-33 41974), 11. VelîÂler Ordusundan -333 (1976), 12. DoÄŸru Yolun Sapık Kollan (1978), 13. İman ve İslâm Atlası (1981, İlmihâl), 14. Batı TeÂfekkürü ve İslâm Tasavvufu (1982), 15.101 Hadis (1951).
TaÂrihî, siyasî incelemeler, fıkralar, hitabeler, konferans metinÂleri:
1. Abdülhak Hamid ve Dolayısıyla (1937), 2. Namık KeÂmal (1940), 3. Çerçeve (1940), 4. Müdafaa (1946), 5. Maskenizi Yırtıyorum (1953), 6. At’a Senfoni (1958), 7. Ideolocya ÖrgüÂsü (1959), 8. Büyük DoÄŸuya DoÄŸru (1959), 9. Her Cephesiyle Komünizma (1961), 10. Türkiye’de Komünizma ve Köy EnstiÂtüleri (1962), 11. İman ve Aksiyon (1964), 12. Ulu Hakan il. Abdülhamid Han (1965), 13. Tarih Boyunca Büyük MazlumÂlar (1966), 14. İki Hitabe (1966), 15. Türkiye’nin Manzarası (1968), 16. Tanrıkulundan Dinlediklerim l-ll (1968), 17. Binbir Çerçeve MV (1968-1969), 18. Vahidüddîn (1968), 19. MüdâÂfaalarım (1969), 20. Çepeçevre Anadolu ve Gençlik (1968), 21. Çepeçevre Sosyalizm, Komünizm ve İnsanlık (1960), 22. Son Devrin Din Mazlumları (1969), 23. Benim Gözümle MenÂderes (1970), 24. Yeniçeri (1970), 25. Tarihimizde Moskof (1973), 26. Hitabe (1975,26 hitabe), 27. İhtilâl (1976), 28. SahÂte Kahramanlar (1976), 29. Rapor 1-13 (1976-1980), 20. YoluÂmuz Halimiz Çaremiz (1977). Senaryoları: 1. Vatan Şâiri NaÂmık Kemal (1944), 2. Senaryo Romanları (1972, altı senaryo). Sabırtaşı oyunu CHP Piyes Yarışması’nda birincilik aldı (1947).